ข้อความ

ตะลอนทัวร์

อาจเป็นความใจง่ายของตัวเอง ที่พอใครชวนเที่ยวปุ๊บ จะตอบตกลงภายใน 1 วัน

และกับทริปนี้ ที่ จ.กาญจนบุรี ที่ไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะไปและไม่เคยรู้ข้อมูลใดๆเลย

(ย้ำ ไม่เคยรู้ข้อมูลใดๆเลย) จากที่พี่สาวสุดสวยชวน เราก็รับปากโดยง่ายดาย

ถึงแม้ว่าจะมีเพียง 3 คนก็ตาม แต่พอก่อนไป 1 วัน ก็รู้ว่าได้มีสมาชิกร่วมทางเพิ่ม 1 คน

รวมเป็น 4 ชีวิตด้วยกัน อันได้แก่ พี่สาวยุ้ย พี่พัช ตีตี้ และข้าพเจ้าเอง

ตอนที่ถามถึงแผนการเดินทางนั้นก็รู้แต่ว่าทำเหมือนนกขมิ้นเหลืองอ่อน

รถมาเมื่อไหร่ก็ขึ้น เพราะเราไม่เร่งรีบแต่จะดูวิถีชีวิตชาวบ้านเรื่อยๆ สบายๆ ค่ำไหนนอนนั่น

ทั้งๆ ที่มีเบอร์ที่พักต่างๆ ในมือ แต่ขอโทษ พวกเราหยิ่ง จะไปเลือกดูก่อน

และต่อจากนี้ จะเป็นการรำลึกถึงการเดินทางของพวกเรากับกาญจนบุรี พร้อมเงิน 1,600 บาท

 

 

7 ธ.ค. 2007 นอนหอพี่พัช หลังเดิน เจเจ มอลล์ หมดค่าชอปปิ้งไปพันนึงทั้งที่ยังไม่เริ่มเดินทาง

8 ธ.ค. 2007 วันแรกของการเดินทางนัดตีตี้ 7.00 น. ที่สถานีบางกอกน้อย แต่พวกเราออกหอพี่พัช 6.50 น.

ตามประสา ข้าราชบริพารต้องมารอรับก่อน เดินทางโดยรถไฟที่ราคาแสนถูก 25 บาท ถึงสถานีกาญจนบุรี

ซึ่งก็อาจสมราคาคือ ใช้เวลาจาก กทม. ถึง กาญฯ 8.25-11.30 น. ช่างเป็นไปได้

หลังจากนั้นพวกเราก็ได้ไปตามสถานที่ต่างๆ ซึ่งโดยส่วนมากเป็นพิพิธภัณฑ์ (ที่ดูเหมาะสมกับวัยเรา ?)

เกี่ยวกับประวัติศาสตร์สมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 และการสร้างแม่น้ำแคว ทำให้รู้สึกเศร้าใจ ความโหดร้ายของคน และสงคราม

ไปเดินบนสะพานข้ามแม่น้ำแคว และชมสุสานดอกรักที่ฝังศพทหารจากเหตุการณ์ช่วงสงคราม

แล้วเวลา ประมาณ15.30 น. ก็เดินทางต่อไปยัง อ. สังขละบุรี

การเดินทางไปสังขละฯ ใช้เวลาราว 4 ชั่วโมงครึ่ง เนื่องจากเป็นทางขึ้นเขา เป็นการนั่งรถที่ทำให้เหนื่อยไม่ใช่น้อย เพราะเราเมารถอย่างสนุกสนาน

ถึงตอนเกือบ 2 ทุ่ม และด้วยอานิสงค์ที่ยายยุ้ยไปตีซี้กะพี่คนขับรถ ทำให้เรามีที่นอน

เหตุเกิดจากความสะเพร่าของพวกเราที่คิดว่าคงไม่ค่อยมีคนมา เลยไม่ได้จองที่พัก แต่ในความเป็นจริงแล้วคนเยอะมาก

ทำให้ที่พักเต็มหมด แม้กระทั่งเต๊นท์ !!! แต่ในที่สุดพี่คนขับก็หาคนที่ทำให้พวกเราได้ที่นอน ถึงแม้จะเป็นเต๊นท์ หากก็ย่อมดีกว่าไม่มีที่นอนเป็นไหนๆ

(เนื้อที่โฆษณา) ขอแนะนำ "ต้องตะวัน รีสอร์ท" เป็นรีสอร์ทที่เจ้าของใจดีมากๆ ขับรถไปรับพวกเราที่ขนส่งด้วย แถมแวะให้ซื้อของกินกันตายอีก

เนื่องจากในรีสอร์ทไม่มีแม่ครัว และบรรยากาศในนั้นก็เป็นที่ประทับใจของพวกเรา ไม่หนาว แต่มีหมอกในตอนเช้า

แต่อาจด้วยนอนเต๊นท์ จึงรู้ว่าน้ำค้างแรงมากๆ จนรู้สึกเหมือนได้ยินเสียงฝนตก ทำให้นอนไม่หลับด้วยความระแวง

แต่ถึงอย่างไรก็เป็นคืนที่ประทับใจ ถึงแม้จะต้องใจหายใจคว่ำกับการหาที่นอนก็ตาม

 

 

จิดตามตอนต่อไปกับ วันที่ 9 ธ.ค. กับสะพานมอญ หมอกจางๆ และ ควันไฟ

 

 

9 ธ.ค. 2007 ตื่นมาตอนเช้า ไม่สิ เรียกว่าหลับๆตื่นๆ จะถูกกว่า เพราะน้ำค้างแรงมากจนนึกว่าฝนตกถ่ายรูปกันทั้งเต๊นท์ที่นอน กับบ้านที่กะว่าถ้าคราวหน้ามาจะมานอนแบบนี้

(เราจะไม่สะเพร่า มั่วนิ่มแล้วค้าบ) จากนั้นก็เดินไปสะพานมอญ ถูกล่ะ ใช้คำว่าเดินนะจากต้องตะวันรีสอร์ทไปนิดเดียว แต่ถ้าจากที่อื่นคงต้องเช่าจักรยานไม่งั้นคงเดินรากเลือดเลยทีเดียว

กับสะพานและคนมอญที่แสนประทับใจมากมาย เพราะพวกเราเป็นลูกอีช่างขอ เหตุเกิดจากแบตกล้องจะหมดและเมื่อคืนนอนเต๊นท์หาที่ชาร์ตไม่ได้ เลยหน้าไม่อายไปขอเขาชาร์ตแบตกล้อง หลังจากนั้นคุณพี่ยุ้ยท่านยังไม่หนำใจเลยขอชาร์ตแบตมือถือด้วยซึ่งกะว่าคิดค่าชาร์ตก็เอาแล้วเลยสั่งอาหารเช้าง่ายๆ ซึ่งคนอื่นก็เป็นน้ำๆ โอวัลติน กาแฟ

หากสำหรับข้าพเจ้าแล้วต้องเป็นอะไรที่มากกว่านั้นจึงสั่งมาม่ามาโซ้ย

และในวันนี้เองเราก็ได้กินเค้กจาโรงแรมโอเรียลเต็ล ซึ่งพี่พัชอุตส่าห์เก็บไว้กว่า 1 เดือน ขอบอกว่าอร่อยสมเป็นเค้กโรงแรมเลยเชียว หลังจากกินเสร็จเราก็จ่ายตังค์ เชื่อไหมกับโอวัลติน+กาแฟ 3 แก้ว+มาม่า 1 ชาม ในราคาเพียง 50 บาท แถมพอบอกให้คิดค่าชารต์ด้วย คุณพี่เขาก็บอกไม่เป็นไร ให้ ไม่คิดตังค์หรอก นั่นเป็นสิ่งที่ทำให้ประทับใจร้านนี้เหลือพรรณนา เป็นร้านอาหารตามสั่งร้านแรกก่อนถึงสะพานมอญ พอพร้อม คนพร้อม กล้องพร้อม เราก็พร้อมออกเดินทางในทันที โดยเดินไปบนสะพานมอญพร้อมกับการถ่ายรูปซึ่งทำให้เราได้เห็นต้นกำเนิดของหมอก คือในช่วงเช้ามีหมอดจริง แต่พอสายหน่อยหมอกก็เริ่มจาง คงมีคนหวังดีเห็นหมอกจางนักท่องเที่ยวจะไม่ได้บรรยากาศช่วยจุดไฟ ให้ควันช่วยมาเพิ่มหมอก ก็ช่างคิดกันดี ใครสนใจดูรูปได้ ที่ยายยุ้ยชี้มือไปนั่นแหละ สาเหตุการเกิดหมอก      พี่พัชและเค้กจากโอเรียลเต็ล

    สาเหตุการกำเนิดหมอกในยามสาย

สะพานมอญ เป็นไม้ทั้งหมด เหลือเชื่อมากๆ แต่เวลาเดินจะน่าสยองเล็กน้อยเพราะมันเกือบพังแล้วมั้งเลยมีไม้กระดานหลุดหายไป